Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/19834 K.2013/33169

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında lehe yasanın belirlenmesi konusunda.

5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin ve 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b, 151/1,53 maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve mala zarar verme suçları ile 765 sayılı TCY'nın 493/1-son, 522/1 ( hafif), maddelerinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin, 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun aynı yasanın 151/1 maddesine uyan mala zarar verme suçunu da oluşturduğunun anlaşılmasına rağmen, 5237 sayılı TCK’nın lehe olması,

yine 02/06/2003 tarihli tutanak uyarınca; sanıkların bir başka hırsızlık suçun yakalandıkları araç içerisinde, müştekiye ait teybin kolluk görevlilerince bulunarak müştekiye iade edildiği ve bu nedenle rızai iade bulunmadığı halde sanıkların cezalarından 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması karşı temyiz olmadığından,

özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi ile uygulama yapılmamış ise de, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, sanıkların müştekiye ait kilitli aracın camını kırmak suretiyle hırsızlık eylemini gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında. 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesi yerine aynı Yasanın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.