Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/21145 K.2013/35400

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanığın kimliği tespit edilemeyen arkadaşı ile birlikte mütekinin kamyonunun kapısını zorlayıp düz kontak yaparak çaldığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine aynı Yasa'nın 142/1-e. maddesiyle hüküm kurulması, sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağı gözetilmeyerek, sanığa ait en ağır cezayı içeren ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2003/188-212 Sayılı hükümlülüğü yerine bu hükümlülük ile birlikte 3 ilamın tekerrür uygulamasına esas alınması suretiyle infazda tereddüde sebebiyet verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “ Tuzla Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2003/421 esas 2006/387 karar sayılı ilamı, Ulubey Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2005/40 esas 2005/37 karar sayılı ilamı" cümlesinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık hakkında mala zarar verme ve mühürde sahtecilik suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre resmi evrakta sahtecilik suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın çaldığı araca sahte mühür izi bulunan iğfal kabiliyetine haiz plakaları takarak gerçekleşen eylemin 5237 sayılı TCK'nın 204/1. maddesinde belirtilen resmi evrakta sahtecilik suçunu oluşturduğunun gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın kimliği tespit edilemeyen arkadaşı ile birlikte mütekiye ait aracın kapısını zorlayarak ve düz kontak yaparak çaldıkları, aracın arıza vermesi nedeniyle tamir ettirmeye çalışırken müşteki tarafından yakalandıkları, araca verilen zararın aracın çalınması ve başka bir yere götürülmesi nedeniyle aracın kullanılmasından kaynaklandığının anlaşılması karşısında; hırsızlığın, aracın mülkiyetine yönelik olması nedeniyle hırsızlık suçu dışında ayrıca mala zarar vermeden hüküm kurulamayacağının gözetilmemesi,

3-5275 sayılı Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağı gözetilmeyerek, sanığa ait en ağır cezayı içeren ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2003/188-212 sayılı hükümlülüğü yerine bu hükümlülük ile birlikte 3 ilamın tekerrür uygulamasına esas alınması suretiyle infazda tereddüde sebebiyet verilmesi,