Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/8997 K.2013/24693

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin, hırsızlık yapılan aracının kapısının havası boşalınca kendiliğinden açıldığına dair beyanı ve suça konu otobüsün bulunduğu yerin etrafı duvarla çevrili kapısında görevlilerin bulunduğu otopark olduğunun anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 141/1 maddesi yerine aynı yasanın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

2-Sanık ...'ın, diğer sanıkların eylemine doğrudan doğruya katıldığı ve eylemi birlikte işledikleri gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi yerine 39/1. maddesiyle uygulama yapılarak yazılı şekilde cezasından indirim yapılması,

3-Sanık ...'ın tekerrüre esas alınan Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/140 Esas ve 2006/303 sayılı Karardaki hükümlülüğün doğrudan verilmiş para cezasına ilişkin olup, tutarı itibariyle 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı olmayıp kesin bulunduğundan tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,