Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2012/9043 K.2012/26899

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, sanığın, soruşturma aşamasındaki 03.10.2001 tarihli ifadesinde, ... ile arkadaşının iş yerinin kapısını zorla açarak içeri girdiklerini; kovuşturma aşamasındaki 22.11.2001 tarihli ifadesinde ise, ...' ın bir arkadaşı ile geldiğini, Zeytinburnuna gittiklerini, ...' in arabadan inmediğini, yanındaki arkadaşının ve kendisinin indiğini beyan etmesi karşısında;

sanığın eyleminin 765 sayılı TCK' nın 493/1-son, 522 (pek hafif) maddelerine karşılık 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 116/2-4, 119/1-c, 151 ve 53. maddelerine uyan suçları oluşturduğu gözetilerek somut olayda sanığın eylemi için 5237 sayılı TCK’nın lehe olması nedeniyle yapılan uygulamanın, her durumda sanığın lehine olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden tebliğnamedeki 1 numaralı bozma isteyen düşünceye; sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine 142/2-b olarak yazılması;

gece nedeniyle artırım yapılırken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi yerine 140 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hataları olarak kabul edildiğinden tebliğnamedeki 2 numaralı bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; sanığın eyleminin aynı zamanda işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu halde bu suçlardan hüküm kurulmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.