Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/1118 K.2014/3917

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların suç tarihinde, mağdurun sürüsünün arkasında kalan bir koyunu yakalayıp başına da ceket geçirdikten sonra ters yöne götürerek sürüden uzaklaştırdıkları, tanık F.. T..'nın durumdan şüphelenip koyunun kime ait olduğunu sorduğunda da, suça sürüklenen çocuk M..

D..'ın babasına ait olduğunu, ona götüreceklerini söylediği, bu arada mağdurun koyunlarını suladıktan sonra başka bir alana götürüp otlattığı sırada tanık Fedai'nin gelip mağdura durumu anlattığı, sanıkların suça konu koyunu önlerine katıp götürdükleri sırada arkadan gelen beyaz renkli bir aracın kendilerini takip ettiğini, aracın içinde de müştekinin olduğunu düşünüp koyunu serbest bırakıp motosikletle kaçtıkları, mağdurun sanıkları motosikletle kaçarlarken gördüğü, suça konu koyunun ise ertesi günü suç yeri yakınında terkedilmiş halde bulunduğu,

böylelikle sanıkların gönüllü vazgeçmeden dolayı değil, korktukları için zorunluluktan dolayı koyunu bıraktıkları hususunun, suça sürüklenen çocuk M.. D..'ın soruşturmada Cumhuriyet Savcısı huzurundaki, sorgudaki savunmaları ile tanık F.. T.. ve mağdur beyanları ile tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında; sanıkların ve suça sürüklenen çocuğun yüklenen suçtan ayrı ayrı cezalandırılmaları yerine yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,