Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/266 K.2013/15827

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 31/03/2010 tarihli sosyal inceleme raporu düzenlediğini anlaşılmakla tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın atılı suçu işlediğine dair olaydan kısa bir süre sonra babası adına kayıtlı olup kendisi tarafından kullanılan telefon hattı ile yapılan bir adet görüşme kaydından başka sanığın mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği halde "şüpheden sanık yararlanır"genel ilkesi de gözönüne alınmaksızın yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 2/1. maddesinin 2. cümlesi uyarınca, “Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz.”

Aynı Kanun'un 31. maddesi uyarınca, fiili işlediği sırada 12 yaşından küçük olan ya da 12 – 15 yaş grubunda olup ta işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya davranışlarını yönlendirme yeteneği yeterince gelişmeyen kişilerin(çocukların) cezai sorumluluğu yoktur. Ancak, bu kişiler hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirleri uygulanır.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca, “Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır.”

Aynı Kanun'un 5. maddesinin başlığı ise; “koruyucu ve destekleyici tedbirler”dir.

Yukarıda özetlenen âmir hükümler gözetilmeyerek, cezaî sorumluluğu bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 5/1-a maddesi uyarınca danışmanlık tedbirine hükmolunması,