Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/31817 K.2014/22387

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.11.2009 tarih, 193-268 E-K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, sanığın internet üzerinden katılanın bilgisi ve rızası dışında katılanın hesabından 11.01.2007 tarihinde 5000 TL'yi kendi hesabına, 12.01.2007 tarihinde de katılanın kredi kartı hesabından normal hesabına 1521,65 TL'yi aktardıktan sonra hesapta biriken 2495 TL'yi kendi hesabına aktararak menfaat temin ettiği anlaşılmakla; suçun zincirleme surette oluştuğu ve TCK'nın 61/1. maddesi uyarınca suç konusunun önem ve değeri ile sanığın kastı ve meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre alt sınırdan ayrılınması gerektiği hususları da göz önünde bulundurularak, sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-e. maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gösterilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,