Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/3910 K.2014/8948

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdurların suça konu hayvanlarını barındırdığı yerin, etrafı duvar ve tel örgü ile çevrili konutunun bahçesi içerisinde kalıp bu haliyle konutun eklentisi niteliğinde olduğu, hayvanların muhafaza edildiği ayrı bir barınak yeri özelliği taşımadığı anlaşılmakla; buradan hayvanları çalan sanığın eylemi TCK'nın 142/1-b. maddesine uyan suçu oluşturduğu halde aynı Kanunun 142/2-g. maddesiyle uygulama yapılması,

2-Suça sürüklenen çocuğun yakalanmasından sonra, suça konu koyunları aldığı evi göstermek suretiyle henüz müracaatları bulunmayan mağdurlara iadesini sağlaması nedeniyle hakkında TCK'nın 168/1. maddesi ile indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi;

Kabule Göre de;

Suça sürüklenen çocuk hakkında barınak yerinden hayvan hırsızlığı suçundan kurulan hükümde fıkrası belirtilmeksizin sadece TCK'nın 142/2. maddesi belirtilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,