Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/4544 K.2013/11516

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.11.2011 gün ve 2011/9-204 E, 2011/239 K sayılı ve 2011/9-203 E, 2011/238 K sayılı kararlarında, lehe yasanın belirlenmesi için yapılan karşılaştırmada her iki yasanın uygulanmasında farklı sonuçlara ulaşılacak biçimde takdir hakkının kullanılmasının yasaya aykırı olduğunun belirtilmesi karşısında; 17.05.2006 tarihli hükümde yapılan karşılaştırmada 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine 142/2-d maddesi uyarınca alt sınır olan 3 yıl hapis cezası öngörülmesine karşın, incelemeye konu hükümde gerekçesi de gösterilmeden 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi ile yapılan uygulamada alt sınırdan uzaklaşılarak 3 yıl hapis cezası tayinle 765 sayılı TCK'nın lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Sanık hakkında, mala zarar verme suçundan dolayı 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,