Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2013/9059 K.2014/4997

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin işyeri dokunulmazlığı ihlal edildiğinden 5237 sayılı TCK'nın 116/2 yerine 116/1 maddesiyle hüküm kurulması sonuca etkili görülmediğinden; işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 61/6. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 119/1-c. maddesinin uygulanması sonucu cezanın 12 ay yerine 1 yıl olarak hükmolunması sonuç ceza miktarı değişmediğinden; mala zarar verme suçundan kurulan hükümde 80 gün karşılığı verilen adli para cezasının bir gün karşılığı takdir edilirken TCK'nın 52/2 maddesinin, yine taksitlendirme yapılırken TCK'nın 52/4 maddesinin gösterilmemiş olması mahallinde düzeltilmesi olanaklı eksiklik kabul edildiğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafiinin ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin suça sürüklenen çocuklardan alınmasına hükmedilmesi,