Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/16384 K.2015/666

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın suça konu telefonun kendisine ait olduğu ve kullanması için mağdura verdiğine ve birlikte yaşadıkları için maaş kartının da mağdurun rızası ile kendisinde bulunduğuna ilişkin savunması ve mağdurun yargılama aşamasında sunduğu dilekçe ile sanıktan olan şikayetinden vazgeçmesi karşısında yargılama aşamasında dinlenmeyen mağdurun mahkemeye celbi ile telefonun sanığa ait olup olmadığı, maaş kartının kendi rızası ile sanıkta bulunup bulunmadığı hususlarında beyanları tespit edildikten sonra delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule Göre de;

Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinde 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverme tarihine kadar” diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” süreceğinin belirtilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması