Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/19443 K.2014/23786

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Olay tarihi olan 01.01.2005 günü gece vakti 21.00 sıralarında haklarında verilen hükümlerin açıklanması ertelenen suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile birlikte müştekiye ait aracın şoför mahalli kapısını küçük bir asma kilit anahtarı ile açıp aynı anahtar ile aracı çalıştırarak çalan suça sürüklenen çocuğun eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/2-son, 522, 55/3 ve 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d, 143, 31/3 maddelerine uyduğu gözetilip hakkında dava zamanaşımının dolmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Suça sürüklenen çocuğun 08.03.2005 tarihli soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısı huzurunda alınan beyanında, olay tarihi gece vakti 21.00 sıralarında müştekiye ait aracın şoför mahalli kapısını küçük bir asma kilit anahtarı ile açıp aynı anahtar ile aracı çalıştırdığını ifade etmesi ile 02.01.2005 tarihli görgü tespit ve teslim tutanağı, aynı tarihli olay yeri inceleme raporu ve 04.04.2005 tarihli bilirkişi raporu içeriğine göre, aracın kapı kilitlerinin sağlam olup herhangi bir zorlama izine rastlanmadığının belirtilmesi karşıısnda;

suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine uyduğu gözetilmeden hakkında aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması, yine eylemi gece vakti işlediği anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan cezada 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiğinin düşünülmemesi karşı temyiz olmadığından ve suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında 08.07.2005 tarihli 5377 sayılı yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 31/3 maddesinin uygulanması sırasında,

suç tarihine göre 1/2 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden 1/3 oranından indirim yapılarak fazla cezaya hükmolunmuş ise de; suça sürüklenen çocuk hakkında 08.07.2005 tarihli 5377 sayılı yasa ile değişikten önceki 5237 sayılı TCK'nın 31/3 uyarınca yapılacak indirim miktarının 1/2 olarak kabul edilmesi halinde dahi hükmedilen sonuç cezanın 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d ve 143 maddelerinin uygulanmaları halinde verilecek sonuç cezayı etkilemeyeceği ve aksi hal suça sürüklenen çocuğun; önceki yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkan hafif sonuç cezadan, ikinci kez

mahkumiyetin sonuçlarını da kapsayacak şekilde yararlandırılmasını sağlayacak, suça sürüklenen çocuğa daha önce bir kez tanınmış olan atıfet genişletilmek suretiyle hakkaniyete aykırı sonuçların doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açılmış olacağından, yapılan uygulamanın suça sürüklenen çocuk açısından sonuç cezayı etkilemeyeceği kabul edilmiş ve bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, suça sürüklenen çocuğa yüklenen yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,