Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/34334 K.2015/1169

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 esas 2012/1842 sayılı kararı ile zamanaşımı süresinin hesabında daha ağır cezayı gerektiren tüm nitelikli hallerin dikkate alınacağı kabul edildiğinden 5237 sayılı TCK’nın 143 ve 119/1-c. maddelerindeki artırım nedeniyle sanıklar hakkında zamanaşımının gerçekleşmediği kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeden dolayı mağdurun rızasının bulunması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesine göre etkin pişmanlık indiriminin, aynı Kanunun 168/2. maddesi gereğince uygulanan 1/2 oranından fazla olması gerektiği gözetilmeyerek 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle, sanıklara hırsızlık suçundan fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1-son. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanıkların eyleminin 142/1-b ve 143. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında, sanıkların ve hakkında verilen hüküm kesinleştiğinden uyarlama yargılamasına konu hükümlü Serdar Kıran’ın müştekiye ait işyerine girmek suretiyle gerçekleştirdiği fiil nedeniyle sanıklar hakkında aynı Yasanın 116/2-4 ve 119/1-c. maddelerinin uygulanması ve sonucuna göre lehe olan yasanın belirlenmesi zorunluluğu,

3-01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 73/4 maddesi gereğince mala zarar vermek suçundan mağdurun şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın hükümlülüğüne karar verilmesi,