Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2014/471 K.2014/22169

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından; hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemesi, hükümlülüğün yasal sonucu olup infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulurken, tekerrüre esas alınan ilamın kesin nitelikte olması dikkate alınarak 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 305/son maddesi uyarınca tekerrüre esas olamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanığın yakalanmasından sonra üzerinden çıkan ve emanete alınan 185 TL'nin, sanığın babasının mağdurun tüm zararını kovuşturma aşamasında karşıladığı hususu da göz önüne alınarak sanığa iadesine karar verilmesi gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,