Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/2140 K.2018/3933

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: 1-Sanığın sabıka kaydında yer alan İncirliova Sulh Ceza Mahkemesinin 2008/156 esas 2008/378 karar sayılı ilamında hakkında TCK'nun 32/2.maddesinin uygulandığının anlaşılması karşısında, bahsi geçen ilamda belirtilen tüm raporlar getirtilip, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 32.maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli derecede azaltacak nitelikte bir hastalığı bulunup bulunmadığı araştırılıp yöntemince raporla saptanarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Aydın 1.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.01.2015 tarihli kararı ile suç tarihi itibariyle verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar gerekçe gösterilmek suretiyle sanık hakkındaki bozma sonrası verilen 22.09.2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırıldığı ve yazılı erteli mahkumiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmış ise de, 5237 sayılı TCK'nın 7/2.maddesi gözetilerek suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve aleyhe sonuç doğuran 18.06.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/8.maddesinin somut olayda uygulanma şartlarının bulunmadığı, öte yandan;

önceki bozma ilamında da belirtilmiş olduğu üzere mağdurun giderilmesini istediği zararının bulunmaması, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükümlerin uygulanmasını kabul etmiş olması ile belirtildiği üzere engel adli sicil kaydının da bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaate ulaşılarak tayin edilen hapis cezasının ertelendiği, erteleme müessesesinden daha lehe olduğundan kuşku bulunmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının da anılan nedenlerle oluştuğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,