Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/3474 K.2018/5742

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Somut olaya göre, suç tarihinde gece vakti saat 04:30 sularında kızlarının tıkırtı duyup "evde birileri var" diye seslenmesi üzerine kalkan şikayetçinin balkon kapısının açık olduğunu görüp pantolonunun cebinden ve kızlarının cüzdanlarından toplam 330 TL kadar para, ayrıca yüzük ve cep telefonunun alındığını fark edip, balkonun yere yakın ve şikayetçinin ağaç olmasından faydalanılarak eve girilmiş olabileceğini hazırlık aşamasında beyan ettiği ve olay yeri inceleme raporunda, iki katlı binanın 2. katında bulunan mutfak (pimapen) penceresinin kapak alt kısmının sert bir cisimle zorlandığının belirtildiği,

bozma ilamı sonrasında mahalinde yapılan keşifte ise bahse konu binanın yıkılmış olduğunun ve suç tarihinde şikayetçinin evinin mutfak penceresinin sağlam ve muhkem vasıfta olup olmadığı ile balkona ulaşmanın şahsi çeviklik gerektirip gerektirmediğinin denetime olanaklı, duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenememiş olduğunun anlaşılması karşısında sanığın sabit eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 492/1, 102/4, 104/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b,143/1, 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2,

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 Sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 14.05.2005 gününden mahkemenin karar tarihine kadar geçmiş bulunması,