Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/4111 K.2018/4909

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanunun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu;

hükümlünün gece vakti müştekinin işyerine kilidi kırmak suretiyle girerek gerçekleştirdiği hırsızlık eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1 ve 53. maddelerine uyan hırsızlığın yanı sıra, müştekinin şikayetçi olmaması nedeniyle aynı Kanunun 116/2-4, 53. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu da oluşturduğu,

sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulama şartlarınında oluşmadığı gözetilerek iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulama yapılıp cezalar belirlendikten sonra, sonuç cezaların, birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağının gözetilmemesi,