Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2017/5160 K.2017/15057

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.05.2015 tarihli hükmü temyiz etmeyen suça sürüklenen çocuğun sirayet nedeniyle bozma sonrası verilen hükmü temyiz etme hakkı hukuken mümkün olmadığından; lehe bozmadan sirayet nedeniyle yararlanan suça sürüklenen çocuk hakkında, bozma sonrası kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik ileri sürülen temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesinin yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun eyleminin; 765 sayılı TCK’nın 493/1-2-son, 522 (pek hafif), 55/3. maddesindeki suçu; 5237 sayılı TCK'nın 44. maddesi yollaması ile aynı Kanunun 142/2-d, 143, 31/3 maddesine uyan haksız olarak elde edilen anahtar ile hırsızlık ve 152/1-a, 31/3. maddesine uyan kamu malına zarar verme suçlarını oluşturduğunun anlaşılması karşısında,

5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğun yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-2-son, 522, 55/3. maddeleriyle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d, 143, 31/3.

152/1-a, 31/3. maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiği ve Ceza Genel Kurulu’nun 30.10.2007 tarih, 2007/3-216 esas ve 2007/214 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesine göre lehe ve aleyhe hükmün belirlenmesinde karma uygulama yasağı bulunduğu gözetilmeden, mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında 765 TCK'nın 493/1-son, 522, 55/3. maddeleri uyarınca hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verildikten sonra,

ayrıca 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a, 31/3. maddeleri uyarınca kamu malına zarar verme suçundan da mahkumiyet kararı verilerek ve hükmün bütününde karma uygulama yapılmak suretiyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi gözetilerek, 28.06.2014 tarihinde R.G.'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 65. maddesi ile değişik TCK'nın 152/1-a ve 31/3. maddelerindeki kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanunun 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık genel dava zamanaşımının suç tarihi olan 13.02.2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçtiğinin gözetilmemesi,

b-Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında 08.07.2005 tarihli 5377 sayılı Kanun ile değişik TCKnın 31/3. maddesinin uygulanması sırasında, suç tarihine göre 1/2 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden 1/3 oranında indirim yapılmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

c-Suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olması ve suç tarihi itibariyle daha önce hapis cezasına mahkum edilmediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereğince, kamu malına zarar verme suçundan hükmedilen kısa süreli hapis cezasının aynı Kanunun 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

d-Kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a ve 31/3. maddelerinin uygulanmasından sonra, 765 sayılı TCK'nın 59. maddesi ile 647 sayılı Kanunun 6. maddesine göre değerlendirme yapılmak suretiyle karma uygulamaya neden olunması,