Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/1478 K.2018/4913

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde Yargıtay 22. Ceza Dairesinin 06/10/2015 tarih, 2015/4497 Esas, 2015/4879 sayılı kararları ile düzeltilerek onanan, bu suretle de kesinleşen T.C.K.'nun 141/1, 143, 62. maddeleri gereğince verilen mahkumiyet kararına ilişkin olarak İnfaz Savcılığının talebi üzerine Mahkemece, 08/12/2016 tarihinde cezanın uzlaşma kapsamında olduğu düşünülerek infazın durdurulmasına ve dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine karar verildiği; 14/02/2017 tarihli ek karar ile de, suçun uzlaşma kapsamında olmadığının anlaşılması nedeniyle 08/12/2017 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verildiği;

Bu karara karşı hükümlünün itirazı üzerine İzmir 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/03/2017 tarih, 2017/128 D.İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği ve kararın kesin nitelikte olduğu;

Hükümlünün 22/05/2017 tarihli dilekçesi ile kararı temyiz ettiği;

Mahkemenin 29/05/2017 günlü ek kararı ile temyiz isteminin reddine karar verildiği ve bu kararın hükümlüye 09/06/2017 tarihinde tebliğ edildiği, hükümlü tarafından 12/06/2017 tarihli dilekçe ile temyiz isteminin reddi kararına karşı temyiz dilekçesi verildiği, dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi tarafından incelenerek 26/12/2017 tarih, 2017/1999 Esas, 2017/1906 sayılı Kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmek üzere mahkemesine iadesine karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;