Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/7652 K.2019/2939

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk ve suç arkadaşlarının olay günü ve gece sayılan saatte mağdura ait tek katlı etrafı 2 metre yüksekliğinde duvarlarla çevrili konutun damına çıkıp, damda bulunan güvercin kümesinin asma kilidini kırmak suretiyle kapısını açtıkları ve kümeste bulunan toplam 68 adet güvercini çaldıklarının anlaşılıp kabul edilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan suç tarihi itibariyle TCK'nın 142/1-b ve 143/1. maddeleri ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, aynı Yasanın 141/1 ve 143/1. maddeleri ile uygulama yapılması,

2-Suçları işlediği tarihte 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezaların TCK’nın 50. maddesi gereğince adli para cezasına veya maddede yazılı diğer seçenek ve yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun düşünülmemesi,