Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/12638 K.2019/17703

Karşılıksız yararlanma suçundan sanık ...'un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 163/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Çerkezköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/05/2018 tarihli ve 2017/523 esas, 2018/389 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 05/07/2019 gün ve 94660652-105-59-5748-2019-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12/07/2019 gün ve 2019/73369 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 17/04/2009 tarihinde gerçekleştirdiği iddia olunan karşılıksız yararlanma suçu nedeniyle Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25/06/2011 tarihli ve 2009/3791 soruşturma, 2011/1320 esas, 2011/431 sayılı iddianame üzerine yapılan yargılama neticesinde Çerkezköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2014 tarihli ve 2012/640 esas, 20114/103 sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği,

anılan kararın 10/09/2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir.” hükmü gereğince davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

5271 sayılı CMK’nın 223/7. maddesinde yer alan.

“Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak,sanık hakkında düzenlenen iddianame ile Çerkezköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27/02/2014 tarihli ve 2012/640 esas, 2014/103 sayılı kararı ile mahkûmiyetine karar verilip verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, sanık hakkında aynı iddianame ile düzenlenen aynı eylem nedeniyle Çerkezköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 15/03/2012 tarihli ve 2011/476 esas,

2012/214 sayılı kararı ile mahkûmiyetine karar verildiği ve kararın Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 06.11.2017 tarih ve 2015/8170 Esas 2017/12191 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine aynı mahkemece 23.05.2018 gün ve 2017/523 esas, 2018/389 sayılı temyiz edilmeksizin kesinleşen sanık hakkında mükerrer davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyip, mahkûmiyet hükmü kurulması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden,