Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/2251 K.2019/12367

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, mağdurun yatarken yanına bıraktığı deponun anahtarını alarak asma kilidini açmak suretiyle bahse konu depo içerisinde yer alan bakır ve pirinç metallerinin bulunduğu 2 adet çuvalı çalmak şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/2-d maddesinde tanımlanan "Haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla hırsızlık" suçunu oluşturduğu gözetilmemesi,

2-Hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi nedeniyle TCK’nın 143. maddesinde 6545 sayılı Yasa’nın 63. maddesi uyarınca artırım oranının 1/2 olması gerektiği gözetilmeden 1/4 şeklinde artırım yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

3-Mağdur 22.04.2015 tarihli 1. celsede, zararının sanığın annesi tarafından olaydan 20 gün sonra karşılandığını beyan etmiş olup, 5271 sayılı CMK'nın 2. maddesinde kovuşturma aşamasının iddianamenin kabulü kararı ile başladığı gözetildiğinde, suç tarihinin 13.12.2014, iddianamenin kabul tarihinin ise 06.01.2015 olması karşısında, mağdurun zararının soruşturma aşamasında giderildiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden TCK' nın 168/1 maddesi yerine yazılı şekilde aynı yasanın 168/2 maddesi uyarınca indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,