Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/2789 K.2019/12794

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Kütahya 2 Asliye Ceza Mahkemesinin 08/02/2002 tarih 2001/289 Esas, 2002/26 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyetin 5237 sayılı TCK'da suç olarak tanımlanmaması sebebiyle tekerrür koşullarının oluşmadığı, ancak sanığın adli sicil kaydında geçen Kütahya 2. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 09/11/2010 gün 2010/203 esas ve 2010/917 karar sayılı ilamı ile verilen ve 11.02.2011 tarihinde infaz edildiği anlaşılan 1.500.00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,