Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/7409 K.2019/13143

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müşteki ...'a karşı mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından, müşteki ...'a karşı iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan, müşteki ...'e karşı mala zarar verme suçundan, müşteki ...'ya karşı iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında; müşteki ...'e karşı mala zara verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ... hakkında tayin edilen 1.000 TL ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından tayin edilen 1.500 TL ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... ve ... müdafiilerinin temyiz taleplerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'ya karşı hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 31/2. maddelerine uyan hırsızlık suçlarının gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının karar tarihi olan 02.07.2015 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında müştekiler ..., ... ve ...'ya karşı hırsızlık suçlarından açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ... ve ...'e karşı işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

IV-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müştekiler ... ve ...'e karşı hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında; müştekiler ... ve ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Suç tarihinde 12-15 yaş gurubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınmaması,

2-Müşteki ...’un işyerinden toplam 25 TL para ve bir paket çay ve 2-3 kğ şeker yine müşteki ...'ün işyerinden 65 TL para ve bir kutu çikolata çalan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince hırsızlık suçundan verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,