Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/117 K.2020/3483

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İstanbul 39. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından 22/12/2014 tarihinde sanığın hırsızlık suçundan mahkumiyetine dair verilen hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 24/12/2018 tarihli ve 2018/6931 Esas, 2018/18925 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilip, bozmadan sonra yapılan yargılamada, mahkemece 21/05/2019 tarihli ve 2019/23 Esas, 2019/382 Karar sayılı kararla bozma ilamına uyarak sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiş ise de;

söz konusu yerel mahkeme kararında Dairemizin ilamına uyulduğu belirtilmesine rağmen suçun vasfına ilişkin TCK’nın 142/1-b maddesi ile TCK'nın 143.maddeleri uygulanmadan hüküm kurulduğu ve bu durumun da Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun istikrar bulmuş içtihatları uyarınca (Örneğin, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25/10/2016 gün 2015/783 esas ve 2016/377 karar sayılı kararı) eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm mahiyetinde olduğu anlaşılmakla, İstanbul Anadolu 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2019 tarihli ve 2018/600 esas 2019/220 Karar sayılı hükmünün Dairemizce yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

l-)Olay tarihinde sanığın Real alışveriş merkezi içerisindeki mağazadan suça konu eşyaları hırsızlaması şeklindeki eyleminin, suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun’un 141. maddesi gereği hüküm kurulması,

2-)Suçun gece vakti sayılan zaman dilimi olan 20.50 sıralarında işlenmesine rağmen sanık hakkında TCK'nın 143. maddesi gereği artırım yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,