Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2007/12759 K.2008/2456

Taraflar arasındaki devre tatil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ... Turizm A.Ş. ile imzalamış olduğu devre tatil sözleşmesine göre davalı .... ile ... Turistik Tesisleri A.Ş.’nin tapuda irtifak hakkı sahibi oldukları ... Tatil Köyünün D-64 nolu ünitesinde her yılın 31. haftasında kullanılmak ve 31.12.2020 yılına kadar geçerli olmak üzere devre tatil kullanım hakkını satın aldığını, sözleşmeden doğan edimlerini yerine getirdiğini, 1999 yılı sonundan itibaren devre tatil köyü işletmesinin davalı ...

A.Ş.’ne devredildiğini, ...

A.Ş.nin 2003 yılına kadar sözleşme şartlarına uyduğunu, ancak adı geçen şirket tarafından 2004 yılında devre tatil hakkının kullandırılmadığını ileri sürerek, uğramış olduğu maddi ve manevi zararlar nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 1.500,00 YTL maddi, 5.000,00 YTL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline, sözleşme gereğince sahip olduğu hakların hükmen tesbiti ile sözleşme sonuna kadar tatil hakkının kullanımının sağlanmasına,

bunun mümkün olmaması halinde ise sözleşmenin kalan süresi için bir ailenin bu standartlarda tatil maliyetinin tesbit edilerek davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de, davalılardan kaynaklanan sebeplerle edimin ifası imkansız olduğundan 2004, 2005, 2006 yılları devre tatil hakkının kullandırılmamasından dolayı 7.500,00 YTL ve kalan yılların bedeli olarak da 13.000,00 YTL. maddi tazminat ve 5.000,00 YTL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı .... davanın reddini dilemiş, davalı ... Turizm A.Ş. ise, davacı ile dava dışı ... A.Ş. arasındaki devre tatil sözleşmesinin tarafı olmadıklarını, 1999 yılında ... Tatil Köyünü kiraladıktan sonra devre tatil hakkı sahiplerine aynı hizmeti vermeye devam ettiklerini, 8.7.2003 tarihinde ise adı geçen yerin üst hakkını da alarak “...” adlı beş yıldızlı otel hizmetine geçtiklerini, bu sistemin devre tatil ile bağdaşmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 2004 yılı için 610,42 YTL. 2005 yılı için 671 YTL. toplam 1.281 YTL. maddi tazminatın dava tarihinden yasal faizi ile müteselsilen tahsiline, 2006 yılı dava konusu olmadığından ıslahla da talep edilemeyeceğinden karar verilmesine yer olmadığına, sözleşmenin sona erdirilmesini gerektiren bir nedenin bulunmadığı ve aynen ifa olanağı bulunduğundan gelecek yıllara ilişkin talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm, davacı ve her iki davalı tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre , davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalılardan ... A.Ş. ile imzalamış olduğu, 31.12.2020 yılına kadar geçerli olan devre tatil sözleşmesi gereğince, ... Tatil Köyünün D-64 nolu ünitesinde her yılın 31. haftasında tatil hakkını kullanmakta iken, devre tatil köyü işletmesinin 1999 yılında diğer davalı ...

Turizm A.Ş.’ne devredildiğini, anılan şirketin 2003 yılına kadar sözleşme şartlarına uyduğunu, ancak 2004 yılında devre tatil hakkını kullanmak üzere tatil köyüne gittiğinde içeri alınmadığını belirterek, manevi tazminat ile, tatil hakkını kullanamadığı 2004 yılı ve kalan yılların bedeli karşılığı maddi tazminat istemi ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece , sözleşmenin feshini gerektiricek bir durumun bulunmadığı, aynen ifasının mümkün olduğu açıklanmıştır.

Ancak yapılan keşif ile alınan 1.3.2007 tarihli bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere, devre tatil sözleşmesine konu ünitenin 2004 yılı yapılan tadilat sonucu standart odaya çevrildiği, mutfak kısmının yıkılarak kaldırıldığı, burada yemek yapmanın mümkün olmadığı belirtilmiştir. Bu hali ile davacının ileriki yıllarda da bu tesisi devre tatil niteliği ile kullanması mümkün değildir. Bu nedenle davacının sözleşmenin feshine ilişkin isteği kabul edilmelidir.

Ancak, tarafların sözleşme bedelini döviz üzerinden kararlaştırmış oldukları ve böylece ilerde olabilecek bir fesih durumunda Türk Lirasının enflasyonist etkenler nedeniyle değer kaybetme olasılığına karşı tedbir almayı hedefledikleri, nitekim sözleşmenin kurulduğu döviz cinsinden para biriminin sözleşme tarihinden bu yana Türk Lirası karşısında değer kazanmış olduğu da gözönüne alındığında, devre tatil için ödenen tüm sözleşme bedelinin, sözleşme süresi içindeki tatil hakkının kullanılamadığı zamana isabet eden kısmı oranında tazminat miktarının belirlenmesi,

olayın ve devre tatil sözleşmelerinin tipik özelliklerine ve menfaatler dengesine daha uygun bir hesap şekli olacaktır.

Bu nedenle mahkemece davacının devre tatil olarak yararlanamadığı süre ile önceki dönemlerde yararlandığı sürelerin tesbiti ile, davacının ödediği tüm bedelin, ileriye yönelik kullanılamayan sürelere tekabül eden döviz bedeli oranı belirlenerek, tesbit edilecek döviz cinsinden bu bedelin, davadaki talebin Türk Lirası olduğu da dikkate alınarak, dava tarihindeki TL karşılığına hükmedilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.