Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2008/1148 K.2008/6614

... vekili avukat ... ile ... Bankası vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında İzmir 2.Tüketici Mahkemesinden verilen 9.11.2006 gün ve 122-814 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı 4.5.2006 tarihinde açtığı dava ile kredi kartından kaynaklanan borcunu ödeyemediğini,temerrüde düştüğünü, 5464 sayılı yasadan yararlanmak için süresi içerisinde davalıya başvurduğunu,davalının hesap çıkrtıp sözleşme imzalamaya yanaşmadığını ileri sürerek borç miktarının tesbitini istemiş ;davalı davacının 18 ay boyunca her ay 237.35 YTL ödemesi gerektiğini savunmuş; mahkemece ise bilirkişi raporu esas alınarak davalının her ay 209.08 YTL ödemesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL’ye 5236 sayılı yasanın 19.maddesiyle eklenen ek madde 4.uyarınca 1.090.000.000 TL'ye çıkarılmıştır.

Anılan yasalarda derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.

Davalı tarafından temyiz edilen mahkeme kararında kabul 18 aylık süre boyunca ödenecek toplam tutar 3.763.46 YTL ile, davalının yine 18 aylık süre için kabulünde olan 4.272 30 YTL arasındaki fark 508 84 YTL olduğundan ve davalının temyizi de bu miktara yönelik olduğundan mahkeme kararı 09.11.2006 tarihli olup bu tarih itibariyle de 1.1090.000.000 TL yi geçmediğinden HMUK ‘un 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427 maddesinin 2.fıkrası

gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.