Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2008/2117 K.2008/7740

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kısıtlı olan murisi ve annesinin yeğeni olan davalıya 1177 parsel nolu taşınmazını ölünceye kadar bakması kaydıyla tapuda devrettiğini,davalının murisi ölünceye kadar bakacağı vaadiyle kandırdığını,murise bakmadığını, kendisinin baktığını,murisin kısıtlı olması nedeniyle sözleşmenin geçersiz olduğunu,davalının da taşınmazı üçüncü kişiye sattığını ileri sürerek taşınmazın davalıya satış tarihi itibarıyle değerinin tespiti ile şimdilik 1.000.000.000 TL nın satış tarihinden itibaren faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, murisin kısıtlı bulunduğu,yapılan satış işleminin geçersiz olduğu,tanık anlatımlarına göre de davalının sözleşmeden doğan edimini yerine getirmediği, taşınmazın davalıya devrinin yapıldığı 8.3.2002 tarihi itibarıyle değerinin 19.050 YTL,dava tarihi itibarıylede 31.750 YTL olduğu ,davacının taşınmazda ½ oranında hissedar olduğu gerekçe gösterilmek suretiyle 1.000 YTL nın dava tarihinden itibaren faiziyle tahsiline karar verilmiş;hüküm,davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-3.5.2007 tarihli oturumda verilen ara kararı uyarınca keşif masrafı ve bilirkişi ücretleri tutarı olan 581.26 YTL nı 16.3.2007 tarihli tahsilat makbuzuyla davalı yatırmış

2008/2117-7740

olmasına rağmen mahkemece yargılama masrafı hesabı yapılırken bu masrafın da davacı tarafından yapılmış bir masraf gibi gösterilerek bu miktardan da davalının sorumlu tutulmuş olması,usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nun 437/7. maddesi gereğidir.