Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2008/7068 K.2008/8121

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirkete ait petrol istasyonundan işlettiği ... otobüsü için sürekli yakıt aldığını, özel otosunu da davalı şirketin petrol istasyonuna park ettiğini, 01.04.2006 tarihinde arabası ile istasyona gelip aracını istasyona ait alana bırakıp anahtarını istasyon görevlisine verdiğini, akşam döndüğünde anahtarı görevliden aldığında aracı park ettiği yerde bulamadığını, aracın çalındığını, aracı koruma yükümlülüğü olan davalının araç bedelinden sorumlu olduğunu iddia ederek 13.000,00 YTL nın olay tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınmasını istemiştir.

Davalı, aracın çalınmasında kusurları olmadığını, otopark hizmeti vermediklerini, ücret almadıkları için bakım ve gözetim yükümlülüklerinin bulunmadığını, iyiniyetle, davacıya kolaylık olsun diye aracını park etmesine karşı çıkmadıklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne; araç bedeli 10.000,00 YTL nın olay tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınmasına karar verilmiş, hüküm; davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2008/7068-8121

2-Davacı, davalı şirketin petrol istasyonuna park ettiği özel aracının çalınması nedeniyle tazminat isteminde bulunmuştur. Dosya kapsamından davacının ... otobüsü işlettiği ve sürekli davalı şirketten yakıt aldığı ve davalının da müşterisi olan davacının özel aracını istasyona ücretsiz park etmesine izin verdiği anlaşılmaktadır. Davacı ve davalı arasında Borçlar Kanununun 463. maddesinde tanımlanan vedia akdi vardır.

Ancak davalı emanetçilik, otoparkçılık ya da yedieminlik yapan bu işi meslek edinmiş bir kişi de değildir. Bu durumda taraflar arasındaki hukuki ilişkide davalının üstlendiği işi ücretsiz yaptığı dikkate alınarak hakkaniyet gereği sorumluluğunun daha az şiddette takdir edilmesi gerekir.

Davalının aracın istasyon alanına konulmasına izin vermesi, işyerindeki imkanlar dahilinde aracı muhafaza etmeyi kabul ettiği anlamına gelir ki ayrıca akaryakıt istasyonu gibi araç giriş ve çıkışının yoğun olduğu bir yere araç parkeden davacı da davalının gösterebileceği ihtimamın yoğunluğunu tahmin edebilecek durumdadır.

Bu durumda mahkemece, Borçlar Kanununun 43 ve 44 maddeleri dikkate alarak, tazminatın tenkisi gerekir ki; bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.