Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2008/9236 K.2008/11798

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının icra dosyası borcunun kefili olduğunu,icra dosyasına kefil sıfatıyla 10.425 YTL ödediğini,davalının borcu ödemediğini, girişilen icra takibine de itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davacının icra kefili olarak yalnızca 4.000.000.000 TL ödemede bulunduğunu savunarak davanın reddine, %40 kötü niyet tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece,kabul edilen 4.000.000.000 TL üzerinden itirazın iptaline,kabul edilen miktar üzerinden davacı lehine, reddedilen miktar üzerinden de davalı lehine %40 oranında tazminata hükmedilmiş; hüküm her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İ.İ.K.nun 67. maddesi uyarınca açılan itirazın iptali davasının reddi halinde, talep eden borçlu lehine tazminata hüküm verilebilmesi için, icra takibinin haksızlığı yanında alacaklının ayrıca kötü niyetli olduğunun da sübuta ermiş olması zorunludur. Davacının davalı aleyhine yaptığı icra takibinde kötü niyetli olduğu sübuta ermemiştir.

Alacaklının alacağını kanıtlayamamış olması icra takibini de herhangi bir belgeye dayanmaksızın yapmış bulunması kötü niyetin varlığı için yeterli kabul edilemez. O nedenle mahkemece yasal koşulları gerçekleşmediği halde, yazılı gerekçe ile davacının %40 kötü niyet tazminatına mahkum edilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi hükmü gereğidir.