Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2013/19230 K.2013/22040

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı müteahhit ... tarafından yapılarak satışı vaat edilen dairenin kendisine satışı hususunda diğer davalı ... ile 27.1.2006 tarihinde Gayrimenkul Satış Vaadi Sözleşmesi yaptıklarını, davalı ...’ın edimlerini yerine getirmemesi nedeniyle kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshedildiğini, tescil isteme hakkının kalmadığını ileri sürerek, dava konusu dairenin adına tescilini, mümkün olmazsa dairenin bugünkü değerinin fazlası saklı kalmak üzere şimdilik 160.000TL’sinin faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, tescilin mümkün olmaması nedeniyle tescil talebinin reddine, davalı ... hakkındaki davanın reddine, davalı ... hakkındaki davanın kabulü ile, 140.000TL'nin bu davalıdan dava tarihinden itibaren reeskont avans faizi ile tahsili ile davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ...’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, 160.000TL tazminatın tahsilini istemiş, mahkemece davalı ... hakkındaki davanın 140.000TL üzerinden kabulüne karar verilmiştir.Öyle olunca mahkemece kendisini vekille temsil ettiren davalı ... yararına reddedilen miktar üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanacak nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yön göz ardı edilerek bu davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi gereğidir.