KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2013/20832 E., 2014/8944 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, davalı ideal şirketi ile hediye tatil vaadi ile 27.3.2011 tarihinde devre tatil sözleşmesi imzaladığını, tatil hakkını kullanmadığını, sözleşmenin fesih koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile ödediği 9.765 TL.nin faizi ile avans faizi ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Davalılar , caymanın süresinde yapılmadığını belirterek davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece, davalı Uygar AŞ aleyhindeki davanın husumet nedeni ile reddine, diğer davalı İdeal Ltd.Şt. aleyhindeki davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı İdeal Şirketinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2 maddesi "...husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesinde, davanın görüldüğü mahkemeye göre, tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde yazılı miktarları geçmemek üzere üçüncü kısımda yazılı avukatlık ücretine hükmolunur " şeklindedir. Bu hüküm
2013/20832-2014/8944
gereğince mahkemece davalı Uygar AŞ hakkındaki davanın husumet nedeni ile reddine karar verildiğine göre; bu davalı lehine ücreti vekalete hükmetmek gerekirken yazılı şekilde hiç vekalet ücretine karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki , bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7 maddesi gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2013/20832, K. 2014/8944, 27 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama