KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2014/37329 E., 2015/28486 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Ekim 2015
- Mahkemesi
- Sivas 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla
- Tarihi
- 11/10/2013
- Numarası
- 2013/389-2013/386
Karar Metni
296 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı,7.3.2009 tarihinde davalıdan bir dizüstü bilgisayar satın aldığını, bilgisayarın ekran donması şikâyetiyle 26.8.2010, 13.5.2011 ve 16.6.2011 tarihlerinde 3 kez aynı arızadan dolayı servise teslim edildiğini, azami tamir sürelerinin aşılarak ve bilgisayarın tamir edilemeyerek maldan faydalanmasının engellendiğini, bu süreçte defalarca servisle uğraşmak zorunda kaldığını, bu nedenlerle maddi ve manevi olarak zarar gördüğünü ileri sürerek ayıplı malın yenisi ile değişimini, 250 TL manevi, 1.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir.
Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece, ayıplı malın misli ile değiştirilmesi davasının kabulüne, maddi ve manevi tazminata ilişkin davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddine,
2- Ancak Kararda, maddi ve manevi tazminat taleplerinin davalılar için ortak red sebebi olarak hüküm altına alınması karşısında 2013 yılı AAÜT’nin 3/2. maddesine göre davalılar vekilleri lehine tek vekâlet ücreti takdir edilmesi gerekirken ayrı ayrı tayin edilerek davacı aleyhine fazla vekâlet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.
Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2014/37329, K. 2015/28486, 5 Ekim 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama