KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2015/36438 E., 2017/339 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Ocak 2017
- Mahkemesi
- Tüketici Mahkemesi
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı .... .... Türk AŞ vekili avukat.... ile davacı vekili avukat.....'ün gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle 14.06.2003 gün ve 25138 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ....
Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 14. maddesinde de “ ... tüketicinin onarım hakkını kullanılmasına rağmen malın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren, belirlenen garanti süresi içerisinde kalmak kaydıyla bir yıl içerisinde aynı arızanın ikiden fazla tekrarlanması veya farklı arızaların dörtten fazla meydana gelmesi veya belirlenen garanti süresi içerisinde farklı arızaların toplamının 6’dan fazla olması unsurlarının yanı sıra bu arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kılması durumunda tüketicinin malın ücretsiz olarak değiştirilmesini talep edebileceği” hükmünün mevcut olduğunun,
davacının aracının ayıplı olduğuna ilişkin iddiası kapsamında mahkemece araç üzerinde konusunda uzman bilirkişi ile keşif yapılıp rapor tanzimi sağlandığının ve bilirkişi raporunda arızaların kullanım hatasından kaynaklanmayan, imalat hatasına dayalı olduğunun, gizli ayıplı sayılması gerektiğinin ve sunroof arızasının ikiden fazla üç kez meydana geldiğinin anlaşılmasına göre davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması gerekir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2015/36438, K. 2017/339, 19 Ocak 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama