Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/42428 K.2018/4945

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R AR

Davacı, rahatsızlığı nedeniyle davalı hastaneye başvurduğunu, diğer davalı tarafından kendisine kolonoskopi yapıldığını, bu işlemden sonra dayanılmaz acılar çekmesine rağmen bu durumun gaz sancısı olduğu bilgisi verilerek taburcu edildiğini, ağrılarının sürmesi üzerine farklı bir hastaneye gitmek zorunda kaldığını ve bu hastanede yapılan tetkik neticesinde kolonoskopi işlemi sırasında bağırsağının delindiğinin tespit edildiğini, bu nedenle iki defa ameliyat geçirmek zorunda kaldığını beyan ederek şimdilik 10.000,00.- TL maddi tazminat ile 10.000,00.-TL manevi tazminatın fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak davalılardan yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı hastanede diğer davalı doktor tarafından yapılan kolonoskopi sırasında meydana gelen bağırsak delinmesinden davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, maddi ve manevi zararlarının tazmini için eldeki davayı açmıştır. Davalılar, davanın reddini dilemiş, mahkemece de Adli Tıp Genel Kurulu raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Dosya içinde, Adli Tıp Kurumunun 16.04.2014 raporunda ve Adli Tıp Genel Kurulunun 11.06.2015 tarihli raporunda, davalı doktora atfı kabil ihmal ya da kusur tespit edilemediği mütalaa edilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır. (BK 386-390) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören Vekil özenle davranma zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafifde olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür.

Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa, mahkemece Adli Tıp Kurumu raporları esas alınarak hüküm verilmiş ise de, dava konusu olay ve hastanın işlem sonrası şikayetlerinin değerlendirilmesi yönünden davalı doktorun teşhis ve tedavi anlamında yeterli özen ve dikkati gösterip göstermediği konusunda yeterli açıklamayı içermemektedir.

Bu nedenle mahkemece, üniversitelerin tıp fakültelerinde görevli konusunda uzman öğretim görevlilerinden oluşturulacak bilirkişi heyetinden taraf ve yargı denetimine elverişli rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.