Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2019/2273 K.2019/5342

...... Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile arasında ...... ada 7 parsel sayılı taşınmazın üçüncü kişiye satılması konusunda anlaşma yapıldığını, bu anlaşmaya göre davacının taşınmazın devri ile ilgili kendine düşen tüm yükümlülükleri yerine getirdiği halde davalının davacıyı vekillikten azlettiğini, davacının iş takibi ve hazırlıklar nedeniyle yaptığı masrafların ödenmediğini, taraflar arasındaki komisyonculuk sözleşmesinin 5.maddesine göre satış bedeli olarak kararlaştırılan 659.813.-TL üzerinden yüzde 5 cezai şartın davacıya ödenmesi gerektiğini belirterek 30.990,65.-TL nin davalının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap dilekeçsi vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece, Davanın kısmen kabulüne, 15.495,33.-TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiliyle davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere özellikle temyiz edenin sıfatına ve ileri sürülen temyiz sebeplerine göre davacının yerinde bulunmayan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmektedir.

2-Davacı, dava dilekçesi ile 30.990,65.-TL nin temerrüt tarihi itibariyle işleyecek yasal faiziyle birlikte tazminini talep etmiş, Mahkemece dava tarihi itibariyle zararın tahsiline karar verilmiştir. Dava konusu olayda, davacı, davalı yana 10/09/2014 tarihinde zararının tazmini için ihtarname göndermiş, 19/09/2014 tarihinde ise davalıya tebliğ edilmiştir. Ödeme için 2 gün süre verilip, 22/09/2014 tarihinde davalı yan temerrüde düşmüş olduğundan, Mahkemece temerrüt tarihi itibariyle faize hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

.......