Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/6065 K.2012/9272

Fuhuş suçundan sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Aliağa Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 26.02.2008 gün ve 2007/228 Esas, 2008/85 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurelerin aşamalarda sanığı tanımadıklarını, sanığa ait eve fuhuş yapmak amacıyla ilk defa tanık ... tarafından getirildiklerini, kimsenin kendilerine fuhuş yapmaya aracılık etmediğine ilişkin beyanları, bu beyanları destekleyen mağdurelerle ilişkiye giren tanıklardan ...'in sanığın evinin anahtarının kendisinde bulunduğunu belirtmesi ile sanığın ihbar tarihinde İzmir'de olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın mağdurelere fuhuş için yer temin ettiğine dair kuşkuya yer vermeyecek şekilde kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığı gözetilmeyerek beraati yerine mahkûmiyete hükmolunması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK.nın 227. maddesinde düzenlenen fuhuş suçunun mağdure sayısınca oluşacağı gözetilmeden, tek suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi;

Sanık hakkında TCK.nın 227/2. maddesi uyarınca temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı ceza yönünden alt sınırdan ceza tayin edildiği halde, gün karşılığı verilen adli para cezasında kanuni ve yeterli gerekçe gösterilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilerek çelişkiye düşülerek hüküm kurulması,

Sanık hakkında 5237 sayılı 53/1. maddesi uyarınca uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin 53/1-c, madde ve bendinde sayılan sanığın kendi alt soyuna karşı velâyet ..., vesayet veya kayyımlığa ait hakların koşullu salıvermeye kadar kısıtlanması yerine bunlardan da infaz süresince yoksun bırakılma kararı verilmesi,