KÜNYE
14. Ceza Dairesi 2012/3840 E., 2014/3053 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mala zarar verme, kasten yaralama
- Hüküm
- Mahkûmiyet, beraat
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanıklar ... ile... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mala zarar verme suçlarından, katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;
Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ... müdafii, katılan ..., sanık ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmü ile sanıklar...ve... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA,
Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan akanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
-2-
Mahkemece, sanık ...'ın suç tarihinde diğer sanıklarla birlikte kardeşinin resmi nikahlı eşi olan mağdur ...'i evini terk edip bir süredir tanık Halime ile birlikte yaşamasından kaynaklanan hiddet ile zorla araca bindirip Karabük ilinden resmi nikahlı eşinin bulunduğu Bartın iline götürdüğü ve bu sırada yaşanan tartışma sırasında elbiselerini yaktığının oluşa uygun olarak kabul edilmesi karşısında, sanığın haksız eyleminin oluşturduğu hiddet hali içerisinde atılı suçu işleyen sanık hakkında TCK.nın 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 14. Ceza Dairesi, E. 2012/3840, K. 2014/3053, 11 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama