Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/8077 K.2014/5866

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin Cumhuriyet Savcılığında vermiş olduğu 11.04.2008 tarihli ifadesinde, kendisini kaçırıp yaralayan kişinin A.. Ş.. olduğunu ancak, bu şahsın koridorda gördüğü A.. Ş.. isimli kişi olmadığını beyan etmesi karşısında. 23.03.2008 tarihli tutunakta mağdure tarafından eylemleri gerçekleştiren şahsın Basmane semtinde V.M.isimli işyerinin ortağı olduğunu ve diğer ortaklarının. Ş.

Y. ve M.Ş. olduğunu ve sanığın .... .. numaralı cep telofonu hattını kullandığını bildirdiğinin anlaşılması karşısında, sanığın olay tarihinde isimi bildirilen işyerinde ortak veya çalışanı olup olmadığı araştırılıp, ilgili telefon numarasının olay tarihindeki arama ve aranma kayıtları getirtilerek sanığın bu telefon numarasını kullanıp kullanmadığı tesbit edilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik araştırma ile atılı suçlardan ayrı ayrı yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanık Abdullatif'in, diğer sanıkla aralarında fikir, irade ve eylem birliği içinde hareket ettiğine dair gerekçeler gösterilmeden ve sanığın diğer sanığın elinde silah bulunduğunu mağdure kendini araçtan atınca sanığın kendisine yardım et diyerek silahı doğrultunca "yardım etmek" zorunda kaldığını savunması karşısında, hakkında TCK.nın 28. maddesinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Mağdurenin TCK.nın 86/1. maddesi kapsamında kalacak derecede yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda, söz konusu yaralamanın, TCK.nın 87. maddesi kapsamında neticesi sebebiyle ağırlaşmış nitelikte bir yaralama olmadığından, TCK.nın 109/2. maddesinde tanımlanan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun nitelikli hali olan cebir unsurunu oluşturduğu ve TCK.nın 109/6 ve 42. maddeleri uyarınca kasten yaralama suçundan ayrıca ceza verilemeyeceği gözetilmeden, sanıkların bu suçtan da mahkûmiyetlerine hükmolunması,