Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2013/5770 K.2013/10047

Fuhuş suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ....Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.06.2012 gün ve 2009/978 Esas, 2012/646 Karar sayılı hükme karşı sanığın temyiz talebinin reddine ilişkin Mahkemenin 27.03.2013 gün ve aynı sayılı Ek Kararının Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Yokluğunda verilen kararın, Tebligat Kanunun 10/1. maddesi uyarınca, sanığın duruşmada bildirdiği en son adresine tebliğ edilmesi gerekirken, doğrudan aynı Kanunun 21/2. maddesine göre mernis adresine tebliğ edildiğinin ve yapılan bu tebliğ işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, karardan haberdar olmadığını bildiren sanığın, 25.03.2013 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabulü ile 27.03.2013 tarihli temyizin reddi Ek Kararı kaldırılarak işin esasının incelenmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK.nın 53/1. maddesi gereğince uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin 53/1-c madde ve bendinde sayılan velâyet ..., vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, kanuna aykırı olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca sanık yönünden TCK.nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hükümden çıkartılarak,