Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2013/9663 K.2015/5998

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (dahil) para cezaları kesin nitelikte olup, hakaret suçundan verilen cezanın miktarı itibarıyla 1412 sayılı CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olan hükmün temyizi mümkün bulunmadığından,

sanığın anılan suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin sanık hakkında basit cinsel saldırı ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Basit cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın aşamalardaki tutarlı savunması, bu beyanı destekleyen tanıklar Hatice, Ahmet ve Recep'in anlatımları ile tüm dosya kapsamından, sanığın basit cinsel saldırı suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, mahkûmiyete yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, müsnet suçtan beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,