Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/7363 K.2014/11248

Fuhuş suçundan sanık O.. A..'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 227/2 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/6. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, Iğdır 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2009 tarihli ve 2007/565 Esas, 2009/1451 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde suç işlediğinden bahisle 5237 sayılı Kanunun 227/2. ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 80 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Kanunun 51/1. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin, aynı Mahkemenin 06.11.2013 tarihli ve 2013/367 Esas, 2013/1135 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Iğdır 1. Asliye Ceza Mahkemesince duruşma açılarak sanık hakkında hüküm kurulmuş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. fıkrasında yer alan “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.

Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, mahkemece denetim süresinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında daha önce açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle,

5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 16.06.2014 gün ve 2014/218781 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü: