Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/10133 K.2016/1930

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan mağdurlar vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkemece yokluğunda verilip 16.10.2015 günü tebliğ edilen hükümleri katılan mağdurlar vekilinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinin birinci fıkrasında öngörülen ve tebliğden başlayan bir haftalık kanuni süresinden sonra 30.10.2015 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafiin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın üzerine atılı müstehcenlik suçunu birden fazla mağdura karşı tek fiille gerçekleştirmesi nedeniyle cezasında 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 43/1. maddesi uyarınca arttırım yapılmaması ve uygulamaya göre de 5237 sayılı TCK'nın 226/1-a. maddesi uyarınca hapis cezasının yanında adli para cezası tayini gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.