Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/2956 K.2015/7690

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık ...’a 13.05.2014 tarihinde tebliğ edilen, 02.05.2014 tarihli Ek kararın sanık tarafından 27.05.2014 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmış ise de.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.11.2006 gün ve 2006/213-229 sayılı Kararında ayrıntısı açıklandığı üzere 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gereğince kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, 02.05.2014 günlü Ek kararda ise başvuru şekli ve merciin gösterilmediği,

kanun yolunun ise yanlış gösterilerek anılan hükümlere aykırı davranıldığı anlaşıldığından sanığın 27.05.2014 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık... hakkında verilen 02.05.2014 tarihli Ek kararın incelemesinde:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre, 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, altsoyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin hükümden çıkartılarak,