Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/3416 K.2018/2943

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL'ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup,

sanık hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan tayin edilen 2.000 TL adli para cezasının miktarı itibariyle CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret, tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları, 21.09.2011 tarihli raporlar, HTS kayıtları, tanık Rabiye'nin mağdureyi destekleyen anlatımları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın, evine bırakmak amacıyla arabasına aldıktan sonra yolda yemek yapmasını isteyip üçüncü eşi olmasını söylediği mağdurenin kabul etmesi üzerine onu kendi işyerine götürüp

kapıyı kilitledikten sonra dövdüğü ve küfrederek yaklaşık dört saat boyunca alıkoyduğu anlaşıldığından, cebir ve tehdit kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve hakaret suçlarından mahkûmiyeti yerine mağdure ile sanığın bir çok kez mesajlaşıp olaydan sonra da mağdurenin sanığa mesaj attığı şeklinde dosya kapsamıyla bağdaşmayan gerekçelerle beraatine karar verilmesi,