Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/9952 K.2016/2843

İlk derece mahkemesince verilen hüküm ile temyiz isteminin reddine dair Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında verilen Ek kararın incelenmesinde;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA,

Sanık ... hakkında atılı suçtan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun soruşturma evresinde kollukça alınan 20.01.2011 tarihli beyanında olay günü okul çıkışı evine doğru giderken sanıkların yanına geldiğini ve sanık ...'nin koluna girip diğer sanık ...'ın da “seninle bir şey konuşacağız” şeklinde sözlü olarak sıkıştırması suretiyle zorla mezarlık içindeki yıkık bir yapıya götürdükten sonra burada kendisini darp ettiklerini ve bir taraftan da öldürmekle tehdit ettiklerini beyan ettiği halde,

kovuşturma evresinde istinabe yoluyla alınan 14.03.2012 tarihli ifadesinde ise olay günü mezarlık yanından geçtiği sırada sanıkların kendisini çağırması üzerine yanlarına gittiğini ve burada sanıklarca dövüldüğünü belirtmesi karşısında, mağdurun tekrar dinlenilerek beyanları arasındaki çelişki giderildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın atılı suçu birden fazla kişiyle birlikte ve çocuğa karşı işlemesi sebebiyle cezasında arttırım yapılırken uygulama maddesi olarak TCK'nın 109/3-b-f yerine aynı Kanunun 109/3-d-f maddesinin gösterilmesi,

Hükümden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,