Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2016/8625 K.2020/5214

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olan hükümlerin temyizi mümkün bulunmadığından, sanık hakkında hakaret suçundan doğrudan belirlenen 2.180 TL adli para cezasına ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan (mağdure sayısınca) kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Olayın intikal şekli ve zamanı, savunma, tanık Mualla’nın ifadesinde mağdurelerin kendisine "sanık bize hiç bir şey yapmadı biz öyle söyledik" şeklinde beyanda bulunduklarını belirtmesi, tanık ...’in, sanığın agresif yapısı sebebiyle site içerisindeki çocuklar tarafından sevilmediği yönündeki anlatımı, sosyal inceleme raporlarının içerikleri, mağdurelerin aşamalardaki ifadeleri ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati (mağdure sayısınca) yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,