Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2018/9206 K.2019/8382

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan mağdureye ilişkin 17.11.2016 tarihli ve sanık hakkındaki 31.01.2017 tarihli Pamukkale Üniversitesi Psikiyatri Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen raporların içerikleri itibarıyla hükme esas alınmaları için yetersiz oldukları, ayrıca sanık gözlem altına alınamadan hazırlandığı raporunun hazırladığının anlaşılması karşısında, sanık gözlem altına alınarak suç tarihi itibarıyla sanıkta TCK’nın 32/1 ve 32/2. maddeleri kapsamına girebilecek herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı,

şayet varsa bu nedenle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı, suçun vasfına etkisi bakımından ise mağdurenin suç tarihleri itibarıyla akıl hastalığı ve akıl zayıflığı olup olmadığı, varsa kendisine karşı işlenen eylemin ahlaki kötülüğünü idrak edip edemeyeceği, fiile karşı mukavemete muktedir olup olmadığı,

beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, durumunun hekim olmayanlar ile tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, işlenen suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamayacağı hususlarında Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurullarından raporlar alınarak sonuçlarına göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulduğunun anlaşılması nedeniyle, ilk derece mahkemesinin sübuta yönelik delillerin değerlendirilmesine ilişkin olarak 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle kurduğu mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiği gözetilmeden,

yazılı şekilde anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi,