Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2020/2526 K.2020/2262

İlk derece mahkemesince verilen ek karar temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı TCK'nın 105/1,105/2-d,43/1. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezasıyla mahkumiyetine dair kurulan 18.05.2017 gün ve 2017/137 Esas, 2017/294 Karar sayılı ilamın istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince gerçekleştirilen inceleme neticesinde anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair 28.01.2019 gün ve 2018/2953 Esas,

2019/115 sayılı Kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olarak verilmesinin ardından mahkemesine iade edilen dosyada sanık tarafından sunulan 28.10.2019 günlü dilekçeyle 24.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun kapsamında anılan hükümle ilgili temyiz incelemesi yapılmasının talep edilmesi üzerine mahkemece vaki temyiz isteminin reddine dair verilen 01.11.2019 gün ve 2017/137 Esas,2017/294 sayılı ek karar temyiz edilmiş isede;

İlk derece mahkemesi tarafından müsnet suçtan dolayı sanığın neticeten 3 yıl 9 ay hapis cezasına mahkumiyetine ilişkin kurulan 18.05.2017 günlü hükümle ilgili istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 28.01.2019 günlü kararın 5271 sayılı CMK’nın 286/2-a. maddesi gereğince kesin olup,

cinsel dokunulmazlığa karşı suçların 24.10.2019 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun değişikliği kapsamı dışında kalması nedeniyle sanığın temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince aynı Kanunun 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 01.11.2019 tarihli ek kararın hukuki dayanaktan yoksun bulunduğu ve mevcut haliyle ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm olmadığı anlaşıldığından,