Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2020/417 K.2020/5024

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12.07.2011 gün ve 2011/6-126 Esas, 2011/171 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” yani “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi de göz önünde bulundurulduğunda dosya kapsamında sanığa isnat olunan suçların ortaya çıkış şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalarda değişen çelişkili anlatımları, ihbar üzerine sanığa ait evde yapılan arama sırasında evin balkonunda bulunan mağdure ile ablasının kendilerini kolluk kuvvetlerine farklı isimlerle tanıtmaları,

mağdurenin silah tehdidiyle kendisini lezbiyen ilişkiye girmeye zorladığını ve bu suretle gerçekleşen ilişkiyi kaydedip görüntüleri internette yayınlayacağını söyleyerek hürriyetinden yoksun kıldığını iddia ettiği sanığı, söz konusu eylemlerden sonra annesi ve ablasıyla tanıştırarak bir süre hep beraber sanığa ait evde yaşamaları, tanık beyanları, sanık ile mağdurenin annesi arasındaki whatsapp mesajlarını da kapsayan bilirkişi raporu, tehdit konusu görüntülerin ele geçmemiş olması,

savunma ve dosya kapsamı nazara alındığında, ilk derece mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çekişmesi nedeniyle mahkumiyet kararlarının yerinde olmadığı anlaşıldığından söz konusu hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,